Hannes van Es

Biografie:

Johannes Gerard van Es werd 28 augustus 1950 in Amsterdam geboren. Hij woonde en werkte in de hoofdstad, in Spanje 1978-1990, en weer in Amsterdam. Op 31 oktober 2002 overleed hij na een slopende ziekte in het Spaanse Sitges. Hannes van Es was als kunstenaar autodidact, hoewel hij enige tijd de Gerrit Rietveld Academie (1966-1967) volgde. Als bon-vivant en vriend van Anton Heyboer maakte hij in de jaren zestig ikonen en in de jaren zeventig maakte hij al enige furore met zijn schilderijen en sculpturen, die zich onderscheiden door een uitbundig, verrassend en persoonlijk karakter. Zijn schilderijen en tekeningen in de tachtiger jaren hebben een verhalend, licht surrealistisch karakter. Droombeelden in sombere kleuren met een onheilspellende, expressieve sfeer. “Voor mij is het een vereiste de dingen te schilderen zoals ze zijn en niet zoals ze zich aandienen”, zei hij. De schilderijen van Hannes van Es dragen een bericht uit een andere wereld. Geen wonder: Hannes lééfde in een andere wereld. In een wereld van verwondering, vaak verwondering om zoveel onbegrip van anderen voor zíjn wereld en leefwijze. Zijn werk spreekt een taal die uit het diepst van zijn hart komt. Emotioneel, waarbij zijn werken de artistieke waarde ontlenen aan de inkadering van die emotie, aan de discipline waarmee de gevoelens in toom worden gehouden. Gevoelens functioneren hier als underdog. Het schilderen was voor Hannes van Es een passie, waar hij niet omheen kon. Hij schilderde daarbij niet om het publiek te behagen en mooie werken te maken, nee, zijn vele schilderijen en tekeningen vormen samen als het ware een dagboek van uitgesproken en niet uitgesproken gedachten. Sommige mooi en spannend, andere minder aansprekend of haast aanstootgevend, maar wel integer, en in hun verscheidenheid altijd Hannes van Es.
 

Scheen 1969/1970, deel I, p. 320
Jacobs 1993, deel A-K, p. 335